تص/میم

تنها تغییر دهنده، زمان است!
انگار تغییر جزو لاینفک زندگانیم است، تغییر مکان پی‌درپی! تغییر مدرسه، دانشگاه، دوست و حالا کار!
گویی خانواده‌ام این سکون نبودن را با جابه‌جای مکررشان به من آموختند.

تصمیم تغییر در وحله‌ی اول مبهم و ترسناک است ولی گاهی نیاز است. این نیاز برای یکرنگ و همرنگ نشدن‌هاست. تغییری که فرار است از تفکرهای ثابت!
تفکری که دونده‌ی تازه نفس را با ویلچیر به مسابقه می‌رساند!
این زمان، زمانی است که ویلچر حتی اگر راحتی نسبی برایت به ارمغان آورد نیازمند تغییری اساسی است.

پ.ن: امشب تنها موردی که من را از تنش‌های مزخرف دور کرد، هم صحبتی دونفر با دوخواهر افغان فال فروش برای مدتی بود. موردی که بوی عادت سال‌های دور را می‌دهد.

Advertisements

4 thoughts on “تص/میم

  1. من که با همه چیز کنار اومدم..دارم سعی میکنم فراموش کنم..پس چرا راحتم نمیگذاری خداا جون؟؟؟؟چرا نمیگذاری شبها راحت بخوابم..چرا باید از ترس اینکه باز کابوسی ببینم شبها باید بیدار بشینم….د یگه خسته شدم از اینکه شبها از خواب بپرم و از دلهره اینکه نکنه واقعیت داشته باشه نتونم بخوابم…دیشب نسیم بود و من و ..دارم دیوونه میشم..دیگه حتی حوصله گریه هم ندارم..چرا حتی توی خواب هم لجبازی ها ادامه داره؟؟؟چرا ما آدم نمیشیم؟؟؟چرا نمیتونیم راست بگیم؟؟؟؟راستی میدونم که خوابهام تنها خواب نیست و حقیقته.نگرانم پس مواظب خودت باش.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s