حساس

در ادامه سینمای 1 و 2 به کنعان در سینما آزادی رسیدیم. بحث سینما آزادی و معماری نه چندان عالی و پرخرج آن بماند برای بعد، ولی در کل فیلم خوش ساخت کنعان با فوق ستاره هایش بدون شک برای سینمای کم بضاعت ما یکی از بهترین های روی پرده است. هر چند از اون داستان تقریبا دنبال ماجرایی تقریبا گره خوده با چند شخصیت و پایانی خوش کاملاٌ احساس می شد. شاید به خاطر تجربه فیلم خوب “چهارشنبه سوری” مانی حقیقی بود. مانی حقیقی تقریبا در این دو فیلم از یک جریان مشترک سود برد هر چند هر دو کار حقیقی قابل تحسین بود. این نکته هم قابل ذکر است که این دومین همکاری بین علیدوستی و حقیقی بود.

وقتی با استاد سال های نوجوانی و جوانی همکار می شوی یک احساس بزرگ بودن می کنی. وقتی استاد کمک بزرگ می کنه تا تو رشد کنی کلی احساس خوب داری.
ولی وقتی استاد نیست کلی احساس بد داری! احساس عذاب!
استاد و همکار نازنین از بین جمع ما رفته….
دانش آموزان “سمپاد دبیرستان و روزبه و مصباح” او را از خاطره نمی برند.

پ.ن: تا نمایش خانم یثربی تموم نشده باید یه فکر کرد.

لینکســـتان:
خبری خوب:  روزنامه آینده‌نو با سردبیری قوچانی منتشر می‌شود
وقتی استاد شجریان والیبال بازی می‌کند…
تقديم‌نامه شازده کوچولو

Advertisements