صعود

سوال داشنم!
سوالي بس ساده!
تا به امروز از بلنداي كوه ها به كجا نگريستي؟
سال هاست به سبك و سياق هميشگي به كوه هاي مختلف سرك مي كشيم، شايد براي آزمودن، شايد براي رسيدن! ولي يك سوال برايم در اين ارتفاع جا مانده، هر يك از اطرافيان بعد از رسيدن به ارتفاع به كجا مي نگرند؟
چرا! چرا بايد اولين نگاه ها پايين را بنگرند؟ چرا؟!
شايد اگر ساده از كنار قضيه بگذريم، سوالي بس كودكانه باشد ولي كمي در اين موضوع كوچك تعمق كنيد! يا نه اين فكر را به بعد از صعود معقل كنيد. كه احتمالا سوال را آنجا كاملا درك خواهيد كرد.

در حال كوش كردن به “نغمه هاي سكوت” اثر “آندرا باور” نشر هرمس هستم، حس اثر به واقع به مانند كبيدن پا بر روي جاده، براي رسيدن است.
* موسيقي اين آلبوم درباره جنبه هاي گوناگون روح آدمي و امتزاج او با آفريدگارش صحبت ميكند:
از ايثار (نغمه اي براي الي)؛
از شور يكي شدن(شرقي)؛
از رقص زندگي(روندو براي گنگاجي)؛
از اشتياق ديدن معبود(آرزو)
از وسعت جهان و تهي بودن آن بدون آفريدگار(آشكار) آندرا باور

Advertisements

One thought on “صعود

  1. به آسمان …
    آسماني كه كوه در مقابل عظمتش نقطه اي بيش نيست.
    آسماني كه نماد خوبي و زيبايست
    آسماني كه دوست داشتنيست
    آسماني كه شب پر از ستارست
    آسماني كه ….

Comments are closed.